Vandaag zijn we in Kochi aangekomen vanuit Mararibeach. Het was dit jaar de derde keer dat we er waren, maar nu in het kleine resort van Suresh en Sulekha: Vijf bungalows en vijf kamers rondom het zwembad. We hadden 4 aangename dagen, ‘ s ochtends naar het strand, dan een drankje en wat eten in Fisherman’s Cafe, daarna een siësta en zwemmen in het lauwe water van het zwembad, later in de middag fietsen in de omgeving. We hebben nog een keer gegeten bij Sophy Villa. o.a. tonijn en heerlijke curries. Het was weer een feest om bij Sophy, Dominic. Gladies en Sanju op bezoek te zijn, we mochten niet betalen want we waren immers familie en Sanju bracht ons één voor één thuis op z’n scooter.
Verder gebeurt er veel om blij van te worden: de knuffels van Sulekha, die ons steeds wil aanraken, de stralende lach van veel mensen, als je hen aankijkt, we maakten kennis met een leuk Duits gezin met 3 kinderen. een typisch Vrije School gezin.
Toen we tijdens onze fietstocht een glas chai dronken, vergat Mary haar zonnebril. We waren nog geen 100 meter verder toen een scooter ons inhaalde om de zonnebril te brengen.
We krijgen hier zoveel aandacht en genegenheid, dat we ons misschien zorgen moeten maken. Zijn we toch die lieve oudjes die we niet willen zijn?. We willen de stoere senioren uitstralen: “age is a number”, maar de vraag is of dat lukt. En dat alles in de extra 2 weken als gevolg van het annuleren van onze terugvlucht. Woensdagochtend in alle vroegte vertrekken we met Air India van Cochin naar Delhi en van Delhi naar Amsterdam. Als alles goed gaat tenminste, je weet het maar nooit.
De oorlog in het Midden Oosten heeft zelfs invloed op de Indiase keuken. Er is een gebrek aan gas, gerechten als butter chicken en dal makhani vergen uren pruttelen en inkoken, dat kan niet meer. Toen we vanavond bij de Tibetaan fried momo’s en fried noodles wilden bestellen, kon dat niet. Ze hadden alleen gestoomde momo’s.