Wilte & Mary

Na een hoofdstuk uit een Bouquetreeksboek, in het vorige blog, nu weer gewoon een verhaaltje over onze “belevenissen” in India. Vandaag zouden we eigenlijk vertrekken naar de ashram van Amma in Amritapura. Maar noodgedwongen moesten we hier nog een dag blijven. want het was vandaag algemene stakingsdag. Waarom is ons nog steeds niet duidelijk, maar taxi’s en tuk-tuks reden niet en er waren wegblokkades. Het was geen straf, Mary had gister nog gezegd dat ze nog wel een dagje wilde blijven. Want……het is hier heerlijk! Zo’n fantastisch guesthouse. Vader Dominic, moeder Sophy, dochter Gladys, 22, en zoon Sanju,18, allemaal even behulpzaam en lief. Gladys heeft Duits geleerd en gaat in mei voor een jaar naar Stuttgart, Sanju volgt een opleiding tot fitness trainer. Moeder kookt heerlijk, vader werkt in een resort, hier vlakbij. Gisteravond hadden we met elkaar een gezellige avond. Wij zongen voor Gladys o.a. die Lorelei, Dominic zong een Kerstlied in het Malayalam, de taal van Kerala. We gaan hier s’ochtends een paar uur naar het strand: heldere, rustige zee, schoon strand. lekkere ligbedden. Je ligt nooit alleen op het ligbed, want altijd ligt er gezellig een hond onder, soms twee. Gister hebben we het Fisherman’s Cafe ontdekt. een cafe met een missie: goed voor de aarde, een ontmoetingsplek voor iedereen, onthaasten. De sfeer was heel relaxed en we hebben nog nooit zo’n heerlijke mango fish curry gegeten. Vandaag waren we er weer voor een drankje met Benson. Die kenden we nog van vorig jaar, toen hij in een restaurantje op het strand werkte. Nu studeert hij hard voor een diploma in de aandelenhandel/daytrader. Gisteravond zijn we naar een tempel festival geweest. Vandaag wilden we naar een ander festival in de Shiva tempel, maar helaas… geen tuk-tuk……Morgen vertrekken we echt. met een beetje pijn in het hart. Dit warme gezin voelt echt  als familie.