Ja, en dan zitten we zomaar weer in India.
Vandaag hadden we het gevoel dat we startten, waar we vorig jaar zijn geëindigd. Jezna maakte het ontbijt, we dronken een lassi en aten pakora’s aan het strand, bezochten de Davidhall en Lila’s, aten bij de Tibetaan, woonden een klassieke dansvoorstelling bij en dronken koffie (met een heerlijke brownie) in het Kochi Kapital Kafe.
Bij toeval raakten we verzeild op een tentoonstelling van planetearth_india: “oceanart”. Vrouwen hadden van rond drijvende vissersnetten (ghostnets) schilderijen gemaakt naar heel veel bekende schilderijen van Van Gogh. Prachtig en verbazingwekkend knap.
Morgen hebben we een afspraak met Zakir en Nazvi, we gaan bij het jonge gezin op bezoek. Maandag is het onafhankelijkheidsdag, wij gaan dan naar Mattindia, de Ayurvedische kliniek.
We zitten dus na één dag al helemaal in het ritme. Dat was gister wel anders. We kwamen redelijk uitgewoond aan bij de nieuwe locatie van Jezna en Afzal: doodmoe en ook wel een beetje gefrustreerd van de vliegreis. Vanaf Schiphol zaten we vlakbij een Chinese schoolklas, die Londen had bezocht. De leerlingen waren voorbeeldig, maar voor ons was het minder gezellig. Vanaf Abudabi zat Mary naast een onaangename, dikke man. Hij kon zijn riem niet eens vastmaken en de leuning moest naar achteren anders paste hij er niet tussen. Hij nam anderhalve stoel in beslag! We vroegen om andere stoelen, maar alles was bezet. Mary zat helemaal klem. Uiteindelijk ben ik, Wilte, naast hem gaan zitten, met de rug naar hem toe en een mondkapje voor, want hij hoestte ook nog. Op het vliegveld deden we er een uur over om door de immigratie te komen voor het visum. Wat een bureaucratie!
Maar alle leed is geleden, het lijkt alweer heel ver weg. Het is hier een graad of 30, we hebben vandaag ruim 10000 stappen gelopen, de conditie blijft dus op peil.