Dertiende bericht: uit Voorschoten

Dit is het laatste bericht over ons bezoek aan India begin 2026. Een gedenkwaardige reis, die 2 weken langer duurde dan gepland. Het duurde ook even tot we geland waren in Nederland, letterlijk en figuurlijk. De terugreis ging uiteindelijk voorspoedig. We dachten over Kazakhstan en Rusland te vliegen, maar we vlogen toch over Oman. Saoudi Arabië, Egypte. We hadden in India geen druppel alcohol gedronken, maar eenmaal op weg van Delhi naar Amsterdam bestelden we in het vliegtuig een glaasje witte wijn, om de goede afloop te vieren. Het smaakte niet eens lekker in die papieren bekertjes. Een tevreden gevoel overheerste. Door snel te handelen nadat onze vlucht geannuleerd was, hadden we de (financiële) schade beperkt en kregen we nog 2 weken India cadeau. Je moest naar eigen inzicht handelen, Etihad en Booking.com waren onbereikbaar en verwezen naar elkaar. Als we gewacht hadden op wat er zou komen, dan hadden we peperdure tickets moeten kopen. Prijzen liepen op tot €9000, als je binnen een paar dagen weg wilde: krankzinnig toch? Vandaag heb ik geprobeerd de extra kosten van ons verblijf in India van de ANWB reisverzekering terug te krijgen. Maar de calamiteiten clausule leidt ertoe dat er niets vergoed wordt. Nou ja, onze schade valt wel mee, India is nog steeds geen duur land. En het weegt ruimschoots op tegen de fijne tijd die we er hadden. Ook onze laatste dagen in Kochi waren nog een waar genoegen. Bezoekjes aan het Bulgatti paleis, Marine drive, de Davidhall (voor koffie met taart), Kochi Capital Cafe (lavazza koffie), Creative Art cafe (voor musambi en pakora’s), de Tibetaan ( voor heerlijke momo’s). We werden uitgenodigd door Jezna en Afzal voor de Iftar. Ze hadden de hele familie gevraagd in hun nieuwe homestay Terra Hyves, wij hoorden daar ook bij. Het was wel een belevenis om temidden van al die (tamelijk liberale) moslims van alle heerlijkheden te proeven. We waren onder de indruk van de moeder van Jezna, een vrolijke, vrijgevochten dame, van haar broer, die zich geen huwelijk liet aanpraten en van 2 nichtjes van 14 en 15, die beide naar het buitenland wilden en die zich bepaald niet schikten in de hun toegemeten rol. Verder nam ik de gelegenheid te baat om een kapper te bezoeken. Ik wilde mijn haar (voor zover aanwezig) laten knippen en mijn baard (ja, ja) laten trimmen. Naar de kapper gaan is vaak een hele belevenis in India. Deze kapper was jong, snel en knap, hij behandelde mij met aandacht en zorg, alsof elk haartje een beurt kreeg. En na afloop gaf hij mij een knuffel!! Had ik hier maar zo’n kapper!! India is nu al weer ver weg. Misschien was het wel onze laatste reis naar dat land. Er kan van alles gebeuren, met ons en met de wereld om ons heen. Iedereen hier en daar kan wel zeggen: “volgend jaar weer”. Sanjuh zei zelfs “I pray for it”. We zien het wel.