Maandagochtend kwamen we hier in deze ayurvedische kliniek aan, die op nog geen 25 kilometer van Kochi ligt. Op zondag hadden we uiteindelijk wel een goed bestede dag. Eerst uitslapen en daarna hadden we een afspraak met Zakir en Nazvi., we zouden op bezoek gaan bij het jonge gezin. Maar het liep anders: Keyaan van 8 had een voetbaltoernooi en Zurain van anderhalf was ziek. Wij stelden voor om het dan maar niet door te laten gaan, maar ze wilden ons persé zien. We hebben toen ’s avonds heel lekker gegeten in de Davidhall, het was een feestje. Ze zijn echt heel lief voor ons. En het gaf ons de gelegenheid om de tweejaarlijkse Biënnale te bezoeken. Overal in de stad zijn tentoonstellingen, wij moesten ons beperken tot de Aspin Hall, Er waren mooie kunstwerken te zien, maar ook veel experimentele. Toch was het boeiend om er rond te lopen.
Nu hebben we er al weer 4 dagen van behandelingen in Mattindia opzitten. Ik zal er deze keer niet over uitweiden ( hè?, niet met een ij?). Vorig jaar heb ik al over onze behandelingen verteld. Maar vooral de eerste dagen kost het behoorlijk veel energie. Het kost ook energie om je plek te vinden in de groep van tegen de 50 mensen, die hier in therapie zijn. Het irritante is dat 80 procent uit Fransen bestaat, dat is niet het meest tegemoetkomende volk, zoals jullie ongetwijfeld weten. Ze zijn met zichzelf en hun taal meer dan tevreden, zelfs als het ouderen zijn. Of misschien wel daarom, want er zijn ook jongere Fransen,die vloeiend Engels spreken. Vanavond hebben we gezellig gegeten met een paar Duitsers, een Zwitserse en een Oostenrijkse. En inmiddels kennen we al aardig wat mensen hier, ook Fransen, we kwamen zelfs oude bekenden tegen. Verder zitten we nu in het ritme van de therapieën met tussendoor wat tijd voor een wandeling, een kopje koffie bij Justin. een bezoekje aan het farmhouse of winkeltjes bekijken. En ik schreef het al eerder: voor onthaasting hoeven we geen moeite te doen. het dient zich hier vanzelf aan…