Onze laatste dag hier. Het is goed om morgen terug te gaan naar huis. Je stelt je daar ook een beetje op in en in Nederland begint het lenteweer te worden. Dan is het hier plotseling te warm, 33 gr en heel vochtig, ergert de alomtegenwoordige viezigheid je wat meer en blaffen de honden wat luider.
Achteraf bekeken hadden we iets langer in Marari beach en in het Backwater farmhouse kunnen blijven, we hadden het daar zooo heerlijk. De dag van ons vertrek uit het Farmhouse nodigde onze Franse buurman, hij verblijft er elk jaar 3 maanden, ons uit voor een bezoek aan zijn grote huis in de Provence. We werden door iedereen uitgezwaaid. Met een gevoel van “mourir in peu” gingen we richting Kochi. Niet dat we hier niks te doen hebben, Kochi is onze stad. We hadden een afspraak om vrijdagavond te eten bij Zakir en Nazvi, maar dat werd werd uiteindelijk zondagavond.
We hadden een prachtig bezoek zondagavond, veel foto’s, verhalen, heerlijk eten, langskomende vrienden, “volgend jaar komen jullie ook bij ons op bezoek”. Dat is natuurlijk maar de vraag. Zakir en Navzi voelen als familie en hun zoon Kian van zeven ontdooide helemaal. Eigenlijk hadden we het best druk de afgelopen dagen: naar de Joodse wijk voor inkopen en de synagoge, een dagje naar Cherai beach om eindelijk echt in zee te kunnen zwemmen. We ontmoetten daar Monique en André en moesten met nog meer Fransen uitgebreid lunchen. We hebben een jong Japans stel leren kennen, hij therapeut, zij danseres met een klein meisje. Verder hebben we twee keer koffie gedronken met een heel leuk jong stel, Jessica en Thomas, uit Katwijk. Zij reizen nog tot juni door India. Het was heel vrolijk samen, maar toen ze onze leeftijd vroegen, en wij dat wat aarzelend vertelden, kwamen ze niet meer bij….(Ik moet een beetje op mijn woorden letten, zij lezen dit blog ook )😂
We hadden een afspraak met de dominee (reverend) van de Sint Franciskerk. We hadden hem gevraagd om te kijken of er nog gegevens waren van dominee Canter Visser uit de Nederlandse periode. Riet Canter Visser had daar in het verleden om gevraagd. Reverend Kurian Peter kon niets over hem vinden, we hebben samen veel oude boeken en documenten doorgenomen. En we hebben afgesproken dat hij foto’s van grafstenen met Nederlandse tekst zal toesturen, die wij dan zullen vertalen in het Engels. Reverend Peter is voorganger van de church of South India, een protestantse kerken geloofsgemeenschap binnen de Anglicaanse kerk. We hebben veel onderwerpen besproken. Eén van de vragen die hij had was: waarom er geen kruisen op de grafstenen stonden. ’s Ochtends maakt Jezna voor ons het ontbijt op de rooftop, vanmorgen hadden we upma: heerlijk.
We eten meestal bij de Tibetaan, heerlijke momo’s of iets anders, drinken koffie in de David Hall of de Dutch Bungalow of nemen een mosambi of een faluda in het creative art cafe aan de zeekant. Nu we hier al vijf dagen rondwandelen worden we vaak begroet. Gister wilden we eigenlijk fietsen, maar we vonden het te warm. Vandaag wilden we naar het Bishops Palace/ Portugese museum, maar dat bleek al maanden dicht. Het wordt dus tijd om te vertrekken…..
